اینم یک عکس دیگه از برتنی . من نمیدونم این چوله چه جذابیتی داره که تینا عاشقش شده و از من میخواهد که عکس اونو تو وبلاگم بذارم . شعر لحظه دیدار هم از سروده های ه. الف .سایه است که در کنار عکس نوشتم .

ما از آن پاک دلانیم که به دل کینه کینه نداریم       یک دنیا پر از دشمن و یک دوست نداریم

باید خریدارم شوی ، تا من خریدارت شوم            از جان دل یارم شوی ، تا عاشق زارت شوم

من نیستم چون دیگران ، بازیچه بازیگران             اول به چنگ آرم تورا ، بعدا گرفتارت شوم

یا شبی در آتش دل در لهیب کینه خاموشت کنم

کاش احساس نیاز دیدنت چون وجودم از وجودت دور بود

در دلم آتش نمیزد آن نگاه

کاش آنشب در فسا هرگز نمی دیدم تو را                 کاش آنشب در گلستان خیال     

 ای گل زیبا نمی چیدم تو را                                   کاش هرگز من نمی دیدم تو را

کاش آنشب چشمهایم کور بود                               هرگز ندیدم بر لبی لبخند زیبای تو را

هرگز نمی گیرد کسی در قلب من جای تو را

کاش غم نگاهم را ناگفته می خواندی       

کاش با دستان مهربانت گرمی را به دستانم هدیه می کردی

کاش سردی دستانم را احساس می کردی

من چقدر محتاج گرمی دستانت بودم

کاش می فهمیدی ای دوست .

دل بی تاب من با دیدنت آرام می گیرد       اگر دوری ز آغوشم ، نگاهم کام می گیرد

در پشت حصار حصرت دیدگانت آینه رنگی می گذارم 

می گذارم تا رنگ سرخ چشمانت در آینه آبی منعکس گردد

غبار بنفش رنگ جدایی به رنگ آبی آغوش گرمت مبدل می گردد

آری غم غصه ها ، ابر تاریکیند ، زاده جدائیند

در زیر کاج قدمهایت ، در کنار ساحل لبانت                    در میان کشش قلبت می آیم

می آیم تا بر گونه هایت در مقابل اشکانت سجده کنم          می آیم تا در رگهای تلاطم قلبت جاری یابم

می آیم تا بگویم دوستت دارم

 بخوان به نام غروب ، غروبی که می تپد به خاطر تو

اینک تنهای تنها نشسته و به یادت شروع به نگارش می کنم .

نگارم اگر خدای ناکرده بین من و تو جدایی افتد . بدان که وجود درمانده ام در زیر افکار معشوقت راهی را طی خواهد کرد تا به ارمغان ببری قلم را .

چراغ نومیدی را به دست می گیرم و در کوچه های مرگ گام بر می دارم تا شاید مراسم تیر باران قلبم را ببینی .

و به آنکس که تقدیر مرا به دست او سپرد و او هر صبح سلامش را به سودا گذاشت و سلامم را یا هرگز پاسخی نگفت یا اگر گفت به جرمی که نمی دانم چه بود ، کیفرم نمود و آنقدر لجاجت کرد تا مرگم را رقم زد و مرا به قیمت تباهی خوشبختی مان شکنجه کرد تا به غرورش لطمه ای نرسد .

و به آنکس که این نهال بی ریشه را در کویر ناسپاس و نا مهربان به لطف و بزرگمردی چنان کرد که پا بر جا بمانم و ثمره ای هر چند ناچیز ببار بیاورم .

باشد که لطفش را سپاسی گفته باشم  .

آن نگاهی که بین ما دوتا رد و بدل شد             عاقبت دیدی که بین عاشقان ضرب المثل شد . 

هر چه می کردم دل من عشق را باور نمی کرد   تا که آخر مشکلم با یاری چشم تو حل شد .

شکر می گویم خدا را بعد عمری تلخ کامی       قسمت من چشمهای تو ( دو کندوی عسل ) شد .

 با زبان گرم گفتم حرف من این است ( با تو )    با نگاه شرم گفتی : می توان مرد عمل شد .

داستان ما نبوده قصه دیروز و امروز                   نطفه این عشق دیرین بسته از روز ازل شد .

ساحل خشکیده را پیوند زد با مهر دریا             آن نگاهی که چو موجی بین ما رد و بدل شد .

تا در خستگی عرقت را بخشکاند         و خنکای دستهایش                 چهره ات را نوازشگر باشد .

شاید گیسوانت را در هم بریزد                                                    یا بر چشمانت خاشاکی بپاشد    

                                                    اما نهراس

که با نم اشکی               آن را از چشم می توان زدود            و می توان ادامه داد       رفتن تا رسیدن

اراده تو                        باد را خواهد کشت .....                     برو !

هر سو جستجوی تو بود و                          همچو اشک                     دائم به چشم من .

محکوم کرده اند                                      لرزیدن دمادم دستم را           در ریزش شکوفه لبخندت

هنگامه دلم                                           در دشت بیکران سکوتت         احساس سرکشم

در لحظه های عصیان                              اما تو عشق                        ای همه عالم به چنگ تو

حکم مرا بخوان :                                    زنجیر عشق در پا                  حبس ابد به خانه معشوق